جمله‌هایی مثل «به بابات بگو پول کلاس را بدهد»، «از مامانت بپرس چرا دیر کرد» یا «ببین آنجا چه کسی می‌آید» کودک را وارد مسئولیتی می‌کند که متعلق به بزرگسالان است. حتی اگر کودک با میل خود خبر می‌آورد، لازم است از او برای جمع‌آوری اطلاعات یا اثبات حقانیت استفاده نشود.

• پیام‌های برنامه، هزینه و مدرسه را مستقیم و کوتاه میان بزرگسالان منتقل کنید؛
• از کودک نخواهید انتخاب کند نوروز یا تولد را با کدام والد باشد؛ انتخاب‌های متناسب با سن بدهید، نه بار تصمیم نهایی؛
• درباره پرونده دادگاه، مهریه، نفقه، خیانت یا جزئیات جدایی با کودک درد دل نکنید؛
• پس از ملاقات بازجویی نکنید؛ پرسش باز و معمولی مثل «خوش گذشت؟» کافی است؛
• اجازه دهید کودک دلتنگ والد دیگر باشد؛ این احساس توهین به شما نیست؛
• از ضبط صدا یا واداشتن کودک به شهادت در اختلاف بزرگسالان خودداری کنید، مگر مسیر رسمی چیز دیگری مقرر کرده باشد.

جمله جایگزین: به‌جای «بگو مادرت دوباره برنامه را خراب کرد»، بگویید: «هماهنگی زمان رفت‌وآمد وظیفه بزرگ‌ترهاست؛ تو لازم نیست آن را حل کنی.»