اگر یکی از موارد زیر ادامه‌دار شده، شدت گرفته یا بر خواب، کار، تحصیل، روابط یا مراقبت از خود اثر گذاشته است، گفت‌وگو با درمانگر می‌تواند نقطه شروع مناسبی باشد:

• نگرانی مداوم، ترس، تنش بدنی یا دوری از موقعیت‌هایی که برایتان مهم‌اند.
• خلق پایین، بی‌انگیزگی، احساس پوچی، کاهش لذت یا خستگی روانی.
• افکار ناخواسته و مزاحم، شک‌های تکراری یا رفتارهایی که احساس می‌کنید مجبور به انجامشان هستید.
• خشم شدید، واکنش‌های تکانشی یا تعارض‌هایی که بعداً از آن‌ها پشیمان می‌شوید.
• سوگ، جدایی، شکست عاطفی یا تجربه‌ای آسیب‌زا که هنوز بر زندگی روزمره اثر دارد.
• کاهش اعتمادبه‌نفس، خودانتقادی، دشواری در مرزبندی یا تکرار الگوهای آزاردهنده در روابط.
• مشکلات خواب، تغییرهای نگران‌کننده در خوردن، فرسودگی شغلی یا آشفتگی در برنامه روزانه.
• میل به رشد فردی، شناخت ارزش‌ها، تصمیم‌گیری روشن‌تر یا یادگیری مهارت‌های زندگی.

یادآوری: داشتن یک یا چند نشانه به‌تنهایی به معنی وجود اختلال نیست. تشخیص، در صورت نیاز، پس از ارزیابی حرفه‌ای انجام می‌شود.